Усе мільёны п'яніц і алькаголікаў - як цяпер жывучыя, так і памерлыя - не нарадзіліся алькаголікамі. Яны пачалі свой трагічны шлях да дэградацыі з "культурнага" пітва, са шклянкі шампанскага ў Новы год, з куфля сухога віна пры сустрэчы з сябрамі або ў вялікае сьвята, а скончылі яго на койцы псыхіятрычнай лякарні або ў доле ў 45 гадоў. Гэта элемэнтарная ісьціна, ня ведаць якой не мае права ніхто з пішучых. А калі ён ведае гэта - і ўсёткі рэкамэндуе піць "умерана і культурна", нават не мяркуючы, што хтосьці можа жыць бяз шклянкі віна - хто ж гэты чалавек і чаго ён дамагаецца?..

Каму нясе алькаголь матэрыяльнае балазе?

Сёньня аб "сухім законе" прынята гаварыць няйначай як зь іранічнай усьмешкай. Усякая спроба сур'ёзнай гутаркі, а тым больш публічнага выступу ў абарону заканадаўчага абмежаваньня віннага гандлю, выклікае самыя лютыя нападкі. Тут цябе могуць абвінаваціць і ў экстрэмізьме, і ў зьневажаньні правоў чалавека і грамадзяніна а то і ворагам народа. І не мудрагеліста. Ў грамадзтве усё больш сьцьвярджаецца меркаваньне аб тым, што досьлед прымусовай цьвярозасьці - заўсёды і безумоўна - горкі досьлед. Гэта нібы красамоўна пацьвярджаецца крахам антыалькагольнай кампаніі 1985 года і ўсімі гістарычнымі прыкладамі, у прыватнасьці, няўдалымі спробамі ўводзін "сухога закона" у Расеі і Амэрыцы.

Зроблена шматлікае, каб скампрамэтаваць саму ідэю заканадаўчага абмежаваньня і, такім чынам, спажываньня алькаголю, ачарніць адну з самых, можа быць, выдатных старонак гісторыі, калі на працягу адзінаццаці гадоў - з 1914 па 1925 год - пад абаронай закона народ упарта пераадольваў закаранелую хваробу п'янства. Ангельскі прэм'ер-міністар Лойд Джордж сказаў аб гэтым: "Гэта самы велічны акт нацыянальнай гераічнасьці, які я ведаю".

Аднак і процідзейныя сілы былі вялікія. Яшчэ да аб'явы "сухога закона", у 1911 году барон Гінзбург, устрывожаны ростам антыалькагольнага руху, у сваім кругу заявіў: "Ад паставак гарэлкі для казённых вінных крам, ад прамысловага вінакурэньня я атрымліваю больш золата, чым ад усіх маіх залатых капалень. Таму казённы продаж піцьцяў трэба любым коштам захаваць і апраўдаць у вачах праславутай грамадзкай думкі".

Зацікаўленыя асобы спрабавалі "навукова" давесьці, што ўжываньне "умераных" доз алькаголю - зьява нармалёвая. У 1912 году яны зьвярнуліся да акадэміка І. П. Паўлава з просьбай даць заключэньне па праекце стварэньня лябараторыі для абгрунтаваньня бясшкоднасьці ўмеранага спажываньня алькаголю. Навуковец адказаў наступным лістом: "Інстытут, які ставіць сабе абавязковай мэтай адчыніць бясшкоднае ўжываньне алькаголю, па справядлівасьці ня мае правоў менавацца або лічыцца навуковым… А таму здаецца, што ўсе тыя, каму каштоўны дзяржаўныя сродкі, здароўе насельніцтва і вартасьць навукі, маюць абавязак падняць свой голас супраць установы інстытута такой назвы…"

Алькаголь патрэбны толькі дзялкам тыпу барона Гінзбурга, якім ён нясе вялікія матэрыяльныя выгоды, ды тым дзяржаўным асобам, якія зацікаўлены ў зьнішчэньні і адурманьваньні народу, якому алькаголь нясе адно толькі спусташэньне і згубу.