МАНА: Алькаголь - харчовы прадукт.

ПРАЎДА: "Алькаголь - наркотык, які падрывае здароўе насельніцтва", - гэта выпіска з рашэньня Сусьветнай Арганізацыі Аховы здароўя (САЗ) 1975 году, якая знаходзіцца ў поўнай адпаведнасьці з навуковым азначэньнем алькаголю, якое дадзена ў працах выбітных сусьветных навукоўцаў.

Усерасійскі сход па барацьбе з п'янствам і алькагалізмам у 1910 году, на якім сярод дэлегатаў было 150 лекараў і навукоўцаў мэдыкаў, вынес адмысловае рашэньне па гэтым пытаньні: "Харчовым прадуктам можа быць толькі такое рэчыва, якое зьяўляецца абсалютна бясшкодным для арганізма. Алькаголь жа, як наркатычны яд, у любых дозах, наносіць чалавеку вялізную шкоду, атручваючы і руйнуючы арганізм ён скарачае жыцьцё чалавека ў сярэднім на 20 гадоў".

Дзяржстандарт СССР №1053 ДАСТ 5964-82 сьцьвярджае: "Алькаголь - этылявы сьпірт, які адносіцца да моцнадзейных наркотыкаў".

Вялікая Савецкая энцыкляпэдыя т.2 стар.116: "Алькаголь адносіцца да моцнадзейных наркотыкаў".

Як усялякі яд, алькаголь, прыняты ў пэўнай дозе, прыводзіць да сьмяротнага зыходу. Шляхам шматлікіх экспэрымэнтаў усталявана найменшая колькасьць яду з разьліку на кіляграм вагі цела, якое неабходна для атручваньня і згубы жывёлы. Гэта так званы таксычны эквівалент.

З назіраньняў над атручваньнем людзей этылявым алькаголем выведзены таксычны эквівалент для чалавека. Ён роўны 7-8 грамам. Для чалавека ў 64 кіляграма сьмяротная доза будзе роўная 500 грамам чыстага алькаголю. Быстрыня ўводзін аказвае істотны ўплыў на ход атручваньня. Павольныя ўводзіны памяншаюць небясьпеку. Пры паступленьні ў арганізм сьмяротнай дозы тэмпэратура цела зьніжаецца на 3-4 градусы. Сьмерць надыходзіць праз 12-40 гадзін. Калі зрабіць падлік для гарэлкі 40°, то апынецца, што сьмяротная доза ўраўноўваецца 1200 грамам.

Атрутнасьць алькагольных вырабаў, дрэнна вычышчаных, выяўлена мацней, але асноўную атручваючую сілу ўсё ж складае сьпірт, а не дамешкі, на дзель якіх прыходзіцца 6% ядавітасьці, гэта значыць як вострае, так і хранічнае атручваньне адбываецца галоўным чынам за кошт самога этылявага сьпірту, за рэдкім выключэньнем.

Атрутнасьць алькаголю тым мацней, чым больш яго канцэнтрацыя. Гэтым тлумачыцца больш неспрыяльны ўплыў дужых алькагольных напояў на разьвіцьцё алькагалізму.

Праведзенае статыстычнае дасьледаваньне раптоўных алькагольных сьмерцяў паказала, што ў другой палове XIX стагодзьдзі ў Расеі, часткай якой тады зьяўлялася і Беларусь, 91,18% такіх сьмерцяў прыходзілася на мужчын і 8,82% - на жанчын.

Раптоўныя алькагольныя сьмерці ў Францыі за пэрыяд з 1830 па 1895 гг. разьмяркоўваліся наступным чынам: мужчыны - 86,98%, жанчыны - 13,02%. Жанчыны ў Францыі паміралі ад вострага алькагольнага атручваньня ў паўтара разы часьцей, чым у Расеі.

Вострае алькагольнае атручваньне, або так званая апойная сьмерць, у сучасных статыстыках не ўлічваецца, таму аб частаце яго мы можам судзіць толькі па дарэвалюцыйных дадзеных. Сьмерць ад апою знаходзіцца ў наўпроставай залежнасьці ад душавога спажываньня сьпірту.

У 2-й палове XIX стагодзьдзя душавое спажываньне алькаголю зьніжалася з года ў год. Паралельна з гэтым памяншалася колькасьць алькагольных сьмерцяў.

У 1870 г. ад хвароб памерла 66,4%, ад п'янства - 33,66%; праз 18 гадоў, у 1887 г. ад хвароб - 73,86%, ад п'янства - 26,14%. Калі ў 1870 годзе апойная сьмерць складала адну траціну ад агульнага ліку раптоўных сьмерцяў, то ў 1887 - нешматлікім больш адной чвэрці, і гэта ў дакладнасьці адпавядала ўзроўню душавога спажываньня алькаголю. У 1863 - 1866 гг. яно складала 4,55 літры, у 1893 - 2,46 літры.

Аналіз раптоўных і выпадковых сьмерцяў паказвае, што алькаголь як чыньнік няшчасных выпадкаў займае адно з кіроўных месцаў.

Паводле дадзеных, атрыманых са "Зборніка статыстычных зьвестак аб Расеі" (Спб, 1890, з. 20 - 21), за пэрыяд з 1870 па 1887 гады, былі наступныя няшчасныя выпадкі, якія скончыліся сьмерцю:

заедзена зьвярамі - 1246;

забіта маланкай - 9908;

згарэла - 16280;

зьмерзла - 22150;

пазбавіла сябе жыцьця - 36000;

забіта іншымі - 51200;

памерла ад апоя гарэлкай - 34217;

патанула - 124500 чалавек.

З гэтых дадзеных відаць, што алькаголь зьяўляецца страшным забойцам, ад якога гіне людзей больш, чым ад рук сапраўдных забойцаў, ад зьвяроў, ад маланак і ад пажараў, разам узятых. А калі ўлічыць, што сярод згарэлых, зьмёрзлых, пазбавіўшых сябе жыцьця і патанулых значная частка загінула ў п'яным стане, то роля алькаголю стане яшчэ большай.

Сьмерць ад апою ў нас здараецца ў 3 - 5 разоў часьцей, чым у іншых эўрапейскіх краінах. Так напрыклад, разьлікі паказалі, што тапельцаў на мільён насельніцтва прыходзіцца ў Францыі 7,7, у нас - 8,1; гінуць ад удару маланкі, адпаведна, 8 і 6. Што датычыцца алькагольных сьмерцяў, то тут дадзеныя іншыя: у Францыі 11,5, а ў нас - 55,2 сьмерцяў на мільён насельніцтва. Зыходзячы з гэтых дадзеных, навукоўцы робяць цалкам справядлівыя высновы, што ў нашай айчыне існуюць адмысловыя ўмовы, выкліканыя бяспрыкладную ў параўнаньні зь іншымі краінамі алькагольную сьмяротнасьць нават пры ніжэйшым сярэднедушавым спажываньні алькаголю.

Для зьмякчэньня вастрыні алькагольнага атручваньня мае значэньне адначасовы з ужываньнем алькаголю прыём багатай колькасьці ежы, асабліва тоўстай. Прыём дужых напояў без добрай закускі прыводзіць да сьмяротнага атручваньня значна хутчэй.

Такія трагедыі ў апошні час сустракаюцца ня так рэдка, але яны чамусьці ні чаму ня вучаць пітушчых людзей. Мы часта чуем, як той або іншы чалавек выхваляецца, што выпіў дозу гарэлкі, якая павінна быць сьмяротнай, а ён застаўся жывы. Гэтаму можна знайсьці тлумачэньне: магчыма, сьмяротная доза была прынятая не адразу, а на працягу доўгага часу, калі частка алькагольнага яду ўжо пасьпела вывесьціся з арганізма; можа быць, ужываньне яду суправаджалася багатым прыёмам тоўстай ежы. Мае значэньне і прывыканьне да вялікіх доз сьпіртнога, узрастаньне пераноснасьці гэтага яду. У некаторых выпадках зьяўляючыеся ваніты ратуюць чалавека, можа быць, ад немінучай сьмерці.

Дарвін і іншыя сусьветныя навукоўцы яшчэ ў 19 стагодзьдзі пісалі, што спажываньне алькаголю наносіць чалавецтву шкоды больш, чым вайна, голад і чума разам узятыя".

Такі гэты харчовы прадукт, які ўрад афіцыйна прадае ў гастранамічных крамах, ведаючы выдатна, што ён атручвае народ. Мала гэтага, яно дае дазвол прадаваць яго ў любую гадзіну дня і ночы!

Па сутнасьці, няма ні воднай навуковай працы, у якой ня ўдалася б даказаць, што алькаголь - гэта наркотык. Паміж тым, дагэтуль знаходзяцца так званыя "навукоўцы", якія ўпарта даказваюць усім, што алькаголь - гэта харчовы прадукт.

Замест таго, каб паставіць пытаньне аб выключэньні алькаголю з графы "харчовыя прадукты", паколькі гэтае становішча дэзарыентоўвае людзей, прывучаючы іх легкадумна ставіцца да наркатычнага яду, гэтыя навукоўцы ўпарта і бяздоказна настойваюць на сваёй хібнай і шкоднай устаноўцы (Э. Бабаян).

Як бачна, мана пачынаецца з азначэньня, што такое алькаголь. Навука гаворыць нам праўду: алькаголь - гэта наркатычны яд, які разбурае здароўе чалавека. Аднак знаходзяцца людзі, якія ўпарта прапаведуюць зваротнае. Падобныя супярэчнасьці паміж ісьцінай і хлусьнёй адзначаныя і па ўсіх іншых пытаньнях датычных алькаголю.